Nationaal park Ordesa y Monte Perdido

Tours en tickets voor Nationaal park Ordesa y Monte Perdido: welke boeken

Ordesa y Monte Perdido ligt in de centrale Pyreneeën, in de provincie Huesca in Aragón, in het noorden van Spanje, tegen de Franse grens, en het is het spectaculairste nationale park van het land, vier immense canyons die uitwaaieren vanaf het kalksteenmassief van de Monte Perdido. Het is over de weg bereikbaar vanuit Huesca of vanuit Zaragoza, dat de dichtstbijzijnde grote luchthaven heeft, in twee en een half tot drie uur, of vanuit Barcelona in vier uur, en u hebt een auto nodig, omdat er weinig openbaar vervoer is. De vier dalen hebben elk een eigen toegang. Het dal van Ordesa, in het westen, is het dal dat vrijwel alle bezoekers zien, en de toegangspoort is het fraaie stenen dorp Torla, met hotels, campings en een bezoekerscentrum. Met Pasen, van eind juni tot half september en in herfstweekends met feestdagen mogen privéauto's de acht kilometer van Torla naar de parkeerplaats bij de Pradera de Ordesa, in het dal, niet afleggen, en is een pendelbus, die elk kwartier vertrekt vanaf een grote parkeerplaats bij de ingang van het dorp, verplicht, omdat het aantal bezoekers dat tegelijk in het dal mag zijn beperkt is tot achttienhonderd;

in andere seizoenen rijdt u er zelf in. De toegang is gratis. Vanaf de Pradera volgt de klassieke wandeling de rivier omhoog over de bodem van de canyon, door beuken- en zilversparrenbos, langs een reeks watervallen, de Arripas, de Cueva en de Estrecho, en de trapsgewijze cascades van de Gradas de Soaso, naar de open weide aan het einde van het dal, waar de Cola de Caballo, de paardenstaart, over een rotswand valt: ongeveer zeventien kilometer en vijf tot zes uur heen en terug, met een geleidelijke klim van vijfhonderd meter. Geoefende wandelaars keren terug over de Faja de Pelay, een richelpad hoog op de zuidelijke wand, dat u bereikt via een meedogenloze klim van zeshonderd meter die de Senda de los Cazadores heet. De canyon van Añisclo, de kloof van Escuaín en het dal van Pineta, bereikbaar vanuit Aínsa en Bielsa, zijn wilder en veel rustiger.

Nationaal park Ordesa y Monte Perdido bezoeken: wat u ziet

Het dal van Ordesa werd op 16 augustus 1918 bij koninklijk besluit tot nationaal park verklaard, als tweede van Spanje, slechts enkele weken na Covadonga, vooral om de laatste Pyrenese steenbokken te redden, en in 1982 werd het uitgebreid tot het hele massief, 156 vierkante kilometer; het grenst in het noorden aan het Franse Nationaal park Pyreneeën, en in 1997 werden de twee samen ingeschreven als UNESCO-werelderfgoed, onder de naam Pyreneeën-Mont Perdu, zowel om hun landschap als om de herderscultuur die er voortleeft. De Monte Perdido, de ‘verloren berg’, 3.355 meter, zo genoemd omdat hij aan de Franse kant verborgen is achter de wand van de grenskam, is de op twee na hoogste top van de Pyreneeën en de hoogste kalksteenberg van Europa, en draagt op zijn noordwand een van de laatste gletsjers van het gebergte, die in één generatie het grootste deel van zijn massa heeft verloren en naar verwachting deze eeuw niet zal overleven. Met zijn buren, de Cilindro en de Soum de Ramond, vormt hij de groep die de Drie Zusters heet, van waaruit de vier dalen als de armen van een kruis afdalen. Ze zijn van twee soorten. Ordesa en Pineta werden door gletsjers uitgesleten en hebben de brede, vlakke bodem en de loodrechte wanden van een klassiek trogdal, waarbij de wanden van Ordesa bijna duizend meter oprijzen in horizontale banden van grijze, okerkleurige en roestbruine kalksteen, trapsgewijs teruggezet in een reeks richels, de fajas, waarlangs enkele van de meest opwindende paden van de Pyreneeën lopen, en de vergelijking met de Grand Canyon wordt voortdurend en niet zonder reden gemaakt.

Añisclo en Escuaín, in het zuiden, werden alleen door rivieren uitgesleten, en zijn smalle, kronkelende, diepe kloven, op sommige plaatsen onderaan maar een paar meter breed, gevuld met een verward bos en het gebulder van het water. Daarboven ligt een hoog, kaal karstplateau, doorzeefd met schachten en grotten, waaronder enkele van de diepste ter wereld en een ijsgrot op 2.700 meter. Het park dankt zijn faam grotendeels aan een Fransman, Lucien Briet, een fotograaf en schrijver die deze toen vrijwel onbekende dalen tussen 1890 en 1911 verkende en voor hun bescherming ijverde, en voor wie bij de ingang een monument staat. De steenbok waarvoor het park werd opgericht, de bucardo, een plaatselijke vorm met prachtige dikke hoorns, was door de jacht al teruggebracht tot enkele tientallen dieren en nam ondanks de bescherming verder af; de laatste, een vrouwtje dat Celia heette, werd in januari 2000 dood aangetroffen onder een omgevallen boom, en een poging in 2003 om haar te klonen uit bewaarde cellen leverde een jong op dat enkele minuten leefde, het enige geval van een uitgestorven dier dat kortstondig weer tot leven werd gebracht. Het park heeft nog altijd duizenden Pyrenese gemzen, marmotten, de lammergier, waarvan dit het belangrijkste bolwerk in Europa is, vale gieren en aasgieren, steenarenden, de rotskruiper en de sneeuwvink, en zijn bossen van beuk, zilverspar en bergden, en zijn weiden, waar edelweiss, de Pyrenese steenbreek en het langbladig vetblad groeien, zijn van grote schoonheid.

Nationaal park Ordesa y Monte Perdido: beste reistijd, seizoenen en openingstijden

Het park is het hele jaar geopend. De beste seizoenen zijn de late lente, van half mei tot eind juni, wanneer de watervallen gezwollen zijn van het smeltwater, de beuken vers in het blad staan en de bloemen bloeien, en de herfst, van eind september tot begin november, wanneer de beukenbossen op de dalbodem goud, oranje en rood kleuren, een schouwspel dat in het weekend en tijdens de feestdag in oktober grote drukte trekt. Juli en augustus zijn 's ochtends warm en zonnig, met op veel middagen onweersbuien, en zeer druk, zodat u de eerste pendelbussen van de ochtend, vanaf zes uur, moet nemen.

Van december tot april ligt het dal onder de sneeuw, is de weg soms afgesloten, zijn de fajas gevaarlijk door ijs en hebt u stijgijzers en een ijsbijl nodig voor alles buiten de dalbodem. De richelpaden zijn blootgesteld en ongeschikt voor wie niet van hoogtes houdt of bij nat weer. Neem water, regenkleding en warme kleren mee. Honden moeten aan de lijn. Trek er twee tot drie dagen voor uit. Het middeleeuwse stadje Aínsa ligt op vijfenveertig minuten van Torla, en het Franse keteldal van Gavarnie ligt net aan de andere kant van de kam.