Nationaal park Braulio Carrillo

Tours en tickets voor Nationaal park Braulio Carrillo: welke boeken

Braulio Carrillo is een enorme uitgestrektheid bergregenwoud die slechts twintig kilometer ten noordoosten van San José, de hoofdstad van Costa Rica, begint, en vrijwel iedereen die het land heeft bezocht kent het, al is het maar door een busraam, want de belangrijkste snelweg van de hoofdstad naar de Caribische kust, Route 32, loopt er dwars doorheen: hij klimt door de Zurquítunnel en daalt dan een halfuur af door een landschap van beboste kammen, watervallen en wolken zonder één enkel gebouw. Toch wordt het park te voet weinig bezocht; er zijn maar twee kleine delen voor het publiek open, die aan de tegenovergestelde uiteinden liggen en via verschillende wegen bereikbaar zijn. De sector Quebrada González, naast de snelweg op de Caribische helling, ongeveer een uur van San José op een hoogte van zo'n vijfhonderd meter, heeft een rangerstation met parkeerplaats, toiletten en drie goed aangelegde rondwandelingen door laaglandregenwoud: Las Palmas, van iets meer dan anderhalve kilometer, El Ceibo en de langere Botarrama, die u zonder gids in een tot drie uur kunt lopen, al is het juist een gids die de vogels, kikkers en slangen zichtbaar maakt.

De sector van de vulkaan Barva, aan de tegenovergestelde, Pacifische kant, bereikt u vanuit de stad Heredia via een weg die voorbij het dorp Sacramento overgaat in een slecht pad waarvoor vierwielaandrijving nodig is, en biedt een wandeling van twee à drie uur door koud, bemost nevelwoud naar twee kratermeren. Kaartjes voor beide koopt u online bij de parkendienst. De dagtochten vanuit San José brengen bezoekers echter meestal niet naar het eigenlijke park, maar naar het particuliere reservaat dat er bij Quebrada González aan grenst, waar een luchttram met open gondels langzaam door en boven het bladerdak glijdt, met ziplines, een vlindertuin, een kikkerhuis en begeleide paden als de rest van de aangeprezen activiteiten.

Nationaal park Braulio Carrillo bezoeken: wat u ziet

Het park werd in 1978 opgericht als resultaat van een van de vroegste milieuakkoorden in Latijns-Amerika: toen de regering besloot de nieuwe snelweg naar de haven van Limón over de ongerepte bergen aan te leggen, bedongen natuurbeschermers, die hadden gezien hoe elke eerdere weg in het land over zijn hele lengte kolonisten en ontbossing had meegebracht, als voorwaarde dat het bos aan weerszijden tot nationaal park werd verklaard voordat de bouw begon. De weg werd in 1987 geopend. Het park werd genoemd naar Braulio Carrillo, het staatshoofd dat in de jaren dertig en veertig van de negentiende eeuw had geprobeerd, tevergeefs, langs deze route een karrenweg aan te leggen om de koffieoogst naar de Atlantische Oceaan te brengen. Het beslaat ongeveer 476 vierkante kilometer van de centrale vulkaanketen, en het onderscheidt zich door het hoogtebereik, van de top van de vulkaan Barva, 2.906 meter, tot zesendertig meter in het Caribische laagland, waar een corridor van bos het verbindt met het biologisch station La Selva, een van de productiefste onderzoeksstations in de tropen. Het is daarmee de enige plek in het land waar ononderbroken bos nog van de in wolken gehulde hoogten tot de laaglandvlakte loopt, zodat vogels, vlinders en zoogdieren de seizoensgebonden trek op en neer langs de helling kunnen maken waarvan velen afhankelijk zijn.

Er valt vier tot zes meter regen per jaar, en het terrein is zo steil, zo nat en zo dicht bebost dat grote delen nooit zijn verkend. Er groeien zo'n zesduizend plantensoorten, de helft van alle soorten in Costa Rica, en er leven meer dan vijfhonderd vogelsoorten, waaronder de quetzal, op de Barva, de kaalnekparasolvogel, de lelklokvogel, het sneeuwkapje, een piepklein wijnrood kolibrietje met een witte kruin, de roetkeeltrogon, de koningsgier en de zwarte kuifarend, en zoogdieren zoals de jaguar, poema, ocelot, tapir, witschouderkapucijnaap, brulaap en slingeraap, luiaards, kinkajoes en pekari's, al mag de bezoeker op de korte paden al blij zijn met een agoeti, een neusbeer en een gemengde zwerm tangaren. Slangen, onder meer de bosmeester en de lanspuntslang, zijn hier talrijker dan in de meeste parken, en de glaskikkers, pijlgifkikkers en padden van de strooisellaag zijn een genot. Vanaf een brug op de snelweg kijkt u neer op de samenvloeiing van de Río Sucio, de ‘vuile rivier’, geelbruin gekleurd door mineralen van de vulkaan Irazú, met de heldere Río Hondo, waarbij de twee kleuren naast elkaar stromen. De Barva, een slapende vulkaan, heeft drie topkraters, waarvan twee met koude, donkere meren tussen eiken die behangen zijn met bromelia's.

Nationaal park Braulio Carrillo: beste reistijd, seizoenen en openingstijden

De rangerstations zijn dagelijks open van 8.00 tot ongeveer 15.30 of 16.00 uur. Op de Caribische helling regent het elke maand, het minst nat zijn februari tot april en september tot oktober, en de ochtenden zijn verreweg het helderst, met na het middaguur doorgaans bewolking en stortbuien. Op de Barva geeft het droge seizoen, van december tot april, de beste kans op helder zicht en begaanbare paden, en het is koud op de top, bij zonsopgang bijna vriezend.

Route 32 wordt na zware regen vaak door aardverschuivingen afgesloten en is bij mist gevaarlijk, dus controleer de toestand voordat u vertrekt, en laat nooit iets zichtbaar achter in een geparkeerde auto, want diefstal langs de weg komt veel voor. Draag dichte schoenen, let op waar u uw handen en voeten zet, en neem regenkleding en insectenwerend middel mee. Trek een halve dag uit. San José ligt op een uur, de raftingrivieren en het bananenland van Sarapiquí en Guápiles een halfuur voorbij Quebrada González, en de vulkanen Poás en Irazú langs de andere toegangswegen van de hoofdstad.