Nationaal park Cabañeros

Tours en tickets voor Nationaal park Cabañeros: welke boeken

Cabañeros ligt in de Montes de Toledo, de lage, oeroude bergketens die zich tussen de rivieren de Taag en de Guadiana verheffen boven de hoogvlakte van Midden-Spanje, in de provincies Ciudad Real en Toledo, en het is het best bewaarde voorbeeld van het mediterrane bos en de open eikensavanne van het Iberische binnenland, vaak, met enige overdrijving, de Spaanse Serengeti genoemd. Het ligt ongeveer twee tot tweeënhalf uur rijden van Madrid, anderhalf uur van Toledo en een uur van Ciudad Real, en er is geen bruikbaar openbaar vervoer. De bezoeker moet één eigenaardigheid begrijpen: een groot deel van het park bestaat uit particuliere landgoederen, en de grote vlakte waarom het beroemd is, is niet vrij toegankelijk, zodat u die alleen ziet tijdens begeleide excursies in terreinwagens, uitgevoerd door een bedrijf met een concessie van het park, die vertrekken uit de dorpen Horcajo de los Montes en Retuerta del Bullaque en vanaf het bezoekerscentrum Casa Palillos, drie tot vier uur duren en vooraf moeten worden gereserveerd, vooral in de herfst.

Ze rijden over de vlakte en de uitlopers van de bergen en stoppen om met telescopen kuddes herten, gieren en arenden te bekijken. De rest bekijkt u te voet, over zo'n twintig gemarkeerde paden, die gratis zijn; voor enkele moet u reserveren. De favoriet is de Boquerón del Estena, vanaf het dorp Navas de Estena, een gemakkelijk pad van drie tot vier kilometer enkele reis langs een heldere rivier door een rotsachtige kloof, waar borden fossiele sporen op de rotsplaten aanwijzen. De mooiste is de route vanaf Los Navalucillos, aan de noordkant, door een bebost dal omhoog naar de waterval El Chorro en verder, voor wie fit is, naar de top van de Rocigalgo. Het belangrijkste bezoekerscentrum, modern en goed ingericht, staat in Horcajo de los Montes.

Nationaal park Cabañeros bezoeken: wat u ziet

Cabañeros werd in 1988 door de regionale regering tot natuurpark uitgeroepen en in 1995 tot nationaal park, en beslaat ongeveer 409 vierkante kilometer. Het dankt zijn bescherming aan een strijd. Begin jaren 1980 kocht het Spaanse ministerie van Defensie hier een landgoed met het plan er een bombardements- en schietterrein voor de luchtmacht van te maken, en de campagne daartegen, van plaatselijke bewoners, wetenschappers en natuurbeschermers uit het hele land, werd een van de grondleggende gevechten van de Spaanse milieubeweging en eindigde met het opgeven van het project. De naam komt van de cabañas, kegelvormige hutten van takken en rijshout, gedekt met brem, waarin houtskoolbranders, herders en imkers een deel van het jaar woonden terwijl ze in deze heuvels werkten. Het park kent twee landschappen. De raña is een brede, bijna vlakke vlakte van stenige rode aarde aan de voet van de heuvels, zo'n drie miljoen jaar geleden door wilde stromen afgezet, die in de jaren 1960 voor tarwe werd ontgonnen en sindsdien weer is veranderd in grasland bezaaid met steeneiken en kurkeiken, een open parklandschap waarop kuddes edelherten, honderden sterk, in het volle zicht grazen, met wilde zwijnen, reeën, hazen, grote trappen, kleine trappen, grielen en in de winter kraanvogels; het is dit Afrikaans aandoende tafereel dat de tochten met de terreinwagens moeten laten zien.

De sierra's, van kwartsiet en leisteen, die bij de Rocigalgo, het hoogste punt van de Montes de Toledo, tot 1.448 meter oplopen, zijn bedekt met een dicht en gevarieerd mediterraan bos van steeneik, kurkeik, Pyrenese eik en Portugese eik, aardbeibomen, wilde olijf, mastiekboom, heide en cistusrozen, waarvan de witte bloemen in april en mei de hellingen bedekken, terwijl in de vochtige, schaduwrijke ravijnen restanten overleven van een heel andere vegetatie, overgebleven uit een nattere en warmere tijd: berken, taxussen, hulst en de Portugese laurierkers, een overblijfsel van de laurierbossen uit het Tertiair. De roofvogels zijn de trots van het park. Het herbergt een van de grootste kolonies ter wereld van de monniksgier, meer dan tweehonderd paren, die op de kruinen van kurkeiken nestelen, verscheidene paren van de Spaanse keizerarend, samen met steenarenden, haviksarenden, slangenarenden en dwergarenden, zwarte ooievaars, die hier in bomen nestelen, oehoes en grijze wouwen. De Iberische lynx, de zeldzaamste kat ter wereld, die uit deze bergen was verdwenen, is sinds 2014 op naburige landgoederen geherintroduceerd en herkoloniseert het park. De rotsplaten van de kloof van de Estena bewaren de gangen van reusachtige zeewormen en de sporen van trilobieten die zo'n 475 miljoen jaar geleden over de bodem van een zee kropen.

Nationaal park Cabañeros: beste reistijd, seizoenen en openingstijden

Het park is het hele jaar open. De grote gebeurtenis is de berrea, de bronst van de edelherten, van ongeveer half september tot half oktober, wanneer de mannetjes bij zonsopgang en zonsondergang op de vlakte burlen en hun geweien laten botsen, de tochten met de terreinwagens weken van tevoren zijn volgeboekt en kamers in de dorpen schaars zijn. De lente, van maart tot begin juni, is het andere mooie seizoen, met cistusrozen, lavendel en brem in bloei, stromende beken, arriverende trekvogels en nestelende roofvogels, en temperaturen die ideaal zijn om te wandelen.

De zomer, van eind juni tot begin september, is zeer heet en droog, vaak 38 tot 40 graden, het gras is geel verschroeid, de dieren liggen overdag in de schaduw, en bezoeken moeten beperkt blijven tot de eerste en laatste uren van het daglicht. De winter is koud, met vorst en mist, en rustig, met kraanvogels op de vlakte. Neem een verrekijker, water en zonbescherming mee. Reken op een of twee dagen. De windmolens van Consuegra liggen op vijf kwartier, Toledo op anderhalf uur, en de wetlands van Las Tablas de Daimiel, een ander nationaal park, op anderhalf uur naar het oosten.