Nationaal park Gorkhi-Terelj

Tours en tickets voor Nationaal park Gorkhi-Terelj: welke boeken

Gorkhi-Terelj is het nationale park dat het dichtst bij Ulaanbaatar ligt, de hoofdstad van Mongolië; de ingang ligt ongeveer vijfenvijftig kilometer, anderhalf uur over een geasfalteerde weg, ten noordoosten van de stad, en hier krijgt het overgrote deel van de buitenlandse bezoekers van het land zijn eerste, en soms enige, indruk van het Mongoolse platteland. Een openbare bus rijdt een- of tweemaal per dag van de stad naar het dorp Terelj, maar bijna iedereen komt met een auto met chauffeur of met een georganiseerde dagtocht, en de standaarddagtocht combineert het park met het kolossale ruiterstandbeeld van Dzjengis Khan bij Tsonjin Boldog, dat op de steppe ongeveer een halfuur van de ingang van het park staat en op de heen- of terugweg wordt bezocht. Bij een slagboom aan de weg wordt een kleine toegangsprijs geheven.

De toeristische zone is het dal in het zuiden van het park, waardoor de weg zo'n twintig kilometer loopt langs tientallen toeristenkampen, waar gasten slapen in gers, de ronde viltent van de nomaden, ingericht met bedden en een kachel, met een restaurant en een sanitairblok in een apart gebouw, variërend van heel eenvoudig tot een luxehotel aan het eind van de weg. Het programma varieert nauwelijks: een stop bij Turtle Rock, een granieten rotspartij van vierentwintig meter hoog die geen uitleg behoeft; een wandeling van twintig minuten de helling op, over een kleine hangbrug en 108 treden omhoog, naar de meditatietempel Aryabal, een modern boeddhistisch heiligdom met een prachtig uitzicht; een uur of twee te paard, geleid door een herder, op de kleine, taaie Mongoolse paarden; een lunch in een kamp; en een bezoek aan de ger van een herdersfamilie om melkthee, gedroogde wrongel en, in de zomer, gegiste merriemelk te proeven. Wie langer blijft, kan dagenlang naar het noorden rijden of trekken, de rivier de Tuul op naar het gletsjermeer Khagiin Khar en de warmwaterbronnen van Yestii, in land zonder wegen.

Nationaal park Gorkhi-Terelj bezoeken: wat u ziet

Het park werd in 1993 ingesteld en beslaat ongeveer 2.930 vierkante kilometer van het zuidelijke Khentii-gebergte; aan de noordkant grenst het aan het uitgestrekte, strikt beschermde gebied Khan Khentii, het thuisland van Dzjengis Khan, dat vrijwel onbewoond is en nauwelijks wordt bezocht. Het ontsloten zuidelijke dal is er slechts een klein deel van. Het landschap is van een zachte, parkachtige soort die wie alleen steppe of woestijn verwacht verrast: brede grazige dalen, begraasd door de paarden, jaks, runderen, schapen en geiten van herdersfamilies die nog altijd met de seizoenen meetrekken, tussen heuvels bekroond met graniet dat langs zijn voegen is verweerd tot opgestapelde, afgeronde vormen, torens, broden, paddenstoelen en dieren, waarvan Turtle Rock en de Oude Man die een Boek Leest de beroemdste zijn, met bossen van Siberische lariks, berk en den op de noordhellingen en geen enkele boom op de zuidhellingen, en de heldere rivieren Terelj en Tuul, omzoomd door wilgen en populieren, die zich ertussen door kronkelen. De naam van het park combineert gorkhi, een beek, met terelj, het plaatselijke woord voor een wilde, op rozemarijn lijkende rododendron die de hellingen in de vroege zomer paars kleurt, en de weiden staan in juni en juli vol bloemen: edelweiss, dat in Mongolië algemeen is, gentianen, trollius, wilde pioenen, lelies en asters.

In het afgelegen noorden leven bruine beren, elanden, edelherten, reeën, muskusherten, wolven, wilde zwijnen en sabelmarters, en in de rivieren zwemmen taimen, de reusachtige Siberische zalm, en lenok; bij de kampen ziet men marmotten, grondeekhoorns, zwarte wouwen, monniksgieren, jufferkraanvogels en steppearenden. De tempel Aryabal, gebouwd aan het eind van de jaren negentig en in de jaren daarna, naar men zegt in de vorm van een olifantenkop, waarbij de trappen de slurf vormen, wordt benaderd via een pad langs borden met boeddhistische spreuken in het Mongools en het Engels, en herinnert eraan dat bij de zuiveringen van eind jaren dertig bijna alle kloosters van Mongolië werden verwoest en monniken die zich in deze bergen verborgen, werden opgejaagd. Het standbeeld van Dzjengis Khan, voltooid in 2008, is veertig meter hoog, van roestvrij staal, het grootste ruiterstandbeeld ter wereld, en staat op een rond gebouw met zesendertig zuilen, voor de zesendertig khans, dat een museum, een reusachtige laars en een lift bevat die bezoekers door het paard omhoog brengt naar een platform op zijn kop, waar zij oog in oog staan met de veroveraar, die naar het oosten staart, richting zijn geboorteplaats; volgens de legende vond hij op deze plek een gouden zweep.

Nationaal park Gorkhi-Terelj: beste reistijd, seizoenen en openingstijden

Het park is het hele jaar open. Het seizoen loopt van juni tot september: juni is fris en groen, met de eerste bloemen; juli is de warmste maand, overdag 20 tot 25 graden, met van de elfde tot de dertiende het nationale Naadamfestival van worstelen, boogschieten en paardenrennen, wanneer de stad leegloopt en de kampen vol zijn; augustus is warm, en het grootste deel van de jaarlijkse regen valt in juli en augustus in korte buien; september brengt gouden lariksen, koude nachten en lege kampen. Zelfs in de zomer zijn de nachten in een ger koud, en het weer kan binnen een uur omslaan.

Van november tot maart daalt de temperatuur tot min vijfentwintig graden en lager, ligt het dal onder de sneeuw, en blijven enkele kampen open voor hondensleetochten over de bevroren Tuul, paardrijden en winterfestivals, wat een ervaring op zich is. In de zomer brengen de weekenden drukte uit de stad. Neem warme kledinglagen, zonnebrandcrème en, om te paard te gaan, een lange broek mee. Reken op een dag, liever een of twee nachten. Ulaanbaatar ligt op anderhalf uur, het standbeeld op een halfuur van de ingang, en Nationaal park Hustai, met wilde paarden, twee uur ten westen van de stad.