Nationaal park Haleakala

Tours en tickets voor Nationaal park Haleakala: welke boeken

Haleakalā is de vulkaan die de oostelijke driekwart van het eiland Maui vormt, en het nationale park heeft twee districten die binnen het park niet over de weg met elkaar verbonden zijn en totaal verschillende werelden zijn. Het topdistrict bereikt u via een van de steilste wegen ter wereld, van zeeniveau bij Kahului tot 3.055 meter in zestig kilometer, anderhalf uur vanaf Kahului en twee uur of meer vanaf de resorts van Kā’anapali en Wailea. De zonsopgang bekijken vanaf de kraterrand is de beroemde ervaring, en daarom vereist het park een reservering, te maken op de federale recreatiewebsite tot zestig dagen vooraf voor een dollar per voertuig, bovenop de toegangsprijs, voor elke auto die tussen 3.00 en 7.00 uur binnenrijdt; ze zijn binnen enkele minuten uitverkocht, en twee dagen van tevoren komt er nog een kleine tweede portie vrij.

De zonsopgangtours, van ongeveer negen uur met ophalen bij het hotel om twee of drie uur 's nachts, een gids en ontbijt, hebben hun eigen vergunningen en zijn de manier om het probleem te omzeilen, en ze besparen een chauffeur de donkere bergweg. Voor de zonsondergang is geen reservering nodig; die is bijna even mooi en veel minder druk, en de zonsondergangtours voegen een diner in de hooglanden toe; na het donker is het sterrenkijken, op deze hoogte en midden in de Stille Oceaan, schitterend. Begeleide wandelingen dalen via het Sliding Sands-pad af in de krater, de fietstochten bergafwaarts, die buiten de parkgrens beginnen, rollen de berg af naar zee, en helikopters vliegen over de krater en het regenwoud van Hāna. Het district Kīpahulu, aan de natte zuidoostkust, is een aparte reis aan het einde van de Road to Hāna. Het toegangsbewijs is drie dagen geldig in beide districten.

Nationaal park Haleakala bezoeken: wat u ziet

Haleakalā, het huis van de zon, maakte vanaf 1916 deel uit van het nationale park Hawaii en werd in 1961 een afzonderlijk nationaal park; het beslaat ongeveer 135 vierkante kilometer, van de top bij Pu’u ’Ula’ula, 3.055 meter, over de zuidoostflank van de berg omlaag tot aan zee bij Kīpahulu, waarvan driekwart als wildernis is aangewezen, en het is een biosfeerreservaat. Volgens de Hawaïaanse overlevering stond de halfgod Māui op deze top en ving hij de zon met een lasso, zodat die langzamer langs de hemel zou gaan en de boombastdoeken van zijn moeder konden drogen. De zogenaamde krater is helemaal geen vulkaankrater maar een erosiedal, waar twee grote, door water uitgesleten dalen met een amfitheatervormig dalhoofd elkaar bij de top ontmoetten en later deels opnieuw werden opgevuld door lavastromen en sintelkegels: een bekken van elf kilometer lang, drie kilometer breed en bijna achthonderd meter diep, met een bodem van sintelwoestijn in rood, oranje, grijs en zwart, waarover de paden kronkelen tussen kegels als Ka Lu’u o ka ’Ō’ō.

De vulkaan is slapend, niet uitgedoofd; de laatste uitbarsting was misschien vier- of vijfhonderd jaar geleden. Op de sintels groeit de ’āhinahina, het zilverzwaard van Haleakalā, een rozet van zilverkleurige, zwaardvormige bladeren die tot vijftig jaar oud wordt, één grote stengel met honderden paarse bloemen omhoogstuurt en dan sterft; tegen de jaren twintig was de plant door begrazing en uitrukken bijna uitgeroeid, maar onder bescherming herstelde hij zich, en nu gaat hij weer achteruit nu het klimaat warmer en droger wordt. De nēnē, de Hawaïaanse gans en de staatsvogel, werd hier in 1962 opnieuw uitgezet, door padvinders in rugzakken de krater in gedragen, en loopt rond op de parkeerplaatsen; de ’ua’u, het Hawaïaans stormvogeltje, nestelt in holen bij de top, en de bossen van de noordoosthelling bieden onderdak aan de laatste exemplaren van verschillende Hawaïaanse kleurkruipers, die tot de zeldzaamste vogels ter wereld behoren. In Kīpahulu klimt het Pīpīwai-pad door een bos van reuzenbamboe naar de 120 meter hoge Waimoku Falls, boven de Pools of ’Ohe’o.

Nationaal park Haleakala: beste reistijd, seizoenen en openingstijden

Het park is het hele jaar vierentwintig uur per dag open. Op de top is het twintig graden kouder dan op het strand, rond of onder het vriespunt voor zonsopgang, met een snijdende wind, en bezoekers in korte broek en hotelhanddoeken zijn een dagelijks beeld; neem echte warme kleding mee. Het weer is het best in de zomer, van mei tot oktober, en de top ligt bij zonsopgang vaker wel dan niet boven de wolken, al is niets gegarandeerd; in de winter sluiten stormen de weg soms vanwege ijs.

De hoogte, die u in negentig minuten vanaf zeeniveau bereikt, heeft invloed op sommige mensen, en duikers moeten vierentwintig uur wachten voordat ze naar boven rijden. De poelen van Kīpahulu zijn vaak gesloten voor zwemmers vanwege plotselinge overstromingen en vallend gesteente. Reken op een halve dag voor de top en een lange dag voor Kīpahulu via de weg naar Hāna. De plaatsjes Makawao en Kula in de hooglanden liggen op de weg naar beneden, en Pā’ia aan het begin van de weg naar Hāna.