Nationaal park Los Alerces

Tours en tickets voor Nationaal park Los Alerces: welke boeken

Los Alerces ligt in de Andes van het noorden van Patagonië, in de Argentijnse provincie Chubut, tegen de Chileense grens aan, een park van lange, heldere meren, smaragdgroene rivieren en dicht bos, opgericht om enkele van de oudste levende bomen ter wereld te beschermen. De toegangspoort is het stadje Esquel, dat een luchthaven heeft met vluchten vanuit Buenos Aires en verder over de weg vanuit Bariloche bereikbaar is, vier tot vijf uur naar het noorden; de hoofdingang van het park en het informatiecentrum, bij het gehucht Villa Futalaufquen, liggen vijftig kilometer, nog geen uur, van Esquel, en een tweede ingang ligt in het noorden, bij het dorp Cholila. Er wordt entreegeld geheven, hoger voor buitenlanders. Eén grindweg, de provinciale route 71, loopt over zo'n zeventig kilometer door het park langs de oostelijke oevers van de meren Futalaufquen, Verde en Rivadavia, en passeert kampeerterreinen, enkele lodges en hutten, stranden en de beginpunten van twee dozijn gemarkeerde paden;

een huurauto is verreweg de handigste manier om het park te verkennen, want de zomerbus over die weg is traag en rijdt zelden. De onmisbare stop is de voetbrug over de rivier de Arrayanes, een kort kanaal van verbluffend doorzichtig groen water tussen twee meren, van waaruit gemakkelijke paden langs de oevers en naar uitzichtpunten over het Lago Verde voeren. De grote excursie is echter die naar de eeuwenoude alerces, die niet over de weg of te voet te bereiken zijn: een boot, die in de zomer vooraf moet worden geboekt, vaart vanuit Puerto Chucao, een half uur lopen van de brug, over het Lago Menendez, onder de hangende gletsjer van de Cerro Torrecillas door, naar een aanlegplaats aan het verre uiteinde, van waaruit een gids een rondgang van ongeveer twee uur leidt over een vlonderpad door het regenwoud naar de grote bomen; het vult het grootste deel van een dag. Andere paden klimmen naar uitzichtpunten en watervallen, en de beklimming van de Cerro Alto El Dedal, vanuit Villa Futalaufquen, is de klassieke dagwandeling. Vissen op forel, met vergunning, kajakken en raften zijn populair.

Nationaal park Los Alerces bezoeken: wat u ziet

Het nationale park werd in 1937 ingesteld, beslaat ongeveer 2.600 vierkante kilometer met inbegrip van de reservaatzone en werd in 2017 als UNESCO-werelderfgoed ingeschreven. Het beslaat een stelsel van dalen die door gletsjers zijn uitgesneden en nu gevuld zijn met een keten van onderling verbonden meren, die, ongebruikelijk voor Argentinië, westwaarts door de Andes naar de Stille Oceaan afwateren via de rivier de Futaleufu, die in de jaren zeventig aan de zuidkant van het park werd afgedamd om een aluminiumsmelterij aan de Atlantische kust van stroom te voorzien. De oostzijde van het park, in de regenschaduw, is betrekkelijk droog, met open bossen van cipres en zuidelijke beuk en gele steppe daarachter; maar de neerslag neemt met buitengewone snelheid toe naar het westen, van zo'n 800 millimeter per jaar bij de ingang tot meer dan 3.000 aan het uiteinde van het Lago Menendez, veertig kilometer verderop, en daar wordt het bos een Valdiviaans gematigd regenwoud, schemerig, druipend en weelderig, van coihue-beuken van veertig meter hoog, met een ondergroei van bamboe, fuchsia's, varens, mossen en korstmossen, en de arrayan, een mirte met koude, gladde, kaneelkleurige bast. In deze natste hoek groeit de alerce of Patagonische cipres, Fitzroya, genoemd naar de kapitein van de Beagle, de grootste boom van Zuid-Amerika en de op een na langstlevende boomsoort ter wereld, na de bristleconeden van Californië.

Hij groeit uiterst traag en voegt per jaar een millimeter of minder aan zijn omvang toe, en zijn roodachtige, rechtdradige, vrijwel onvergankelijke hout was zo gewild, vooral voor dakspanen, dat de soort van de zeventiende tot de twintigste eeuw aan beide zijden van de Andes bijna tot uitsterven is gekapt; de opstand aan het uiteinde van het Lago Menendez, de alerzal milenario, overleefde alleen omdat hij zo moeilijk te bereiken was. De boom die aan bezoekers wordt getoond, de grootvader geheten, is zo'n zevenenvijftig meter hoog, meer dan twee meter in doorsnede en ongeveer 2.600 jaar oud, een zaailing toen Rome een dorp was, en van andere bomen in het bos wordt aangenomen dat zij nog ouder zijn. Tot de dieren van het park behoren de huemul, het schuwe, gedrongen Andeshert dat een van de nationale monumenten van Argentinië is en hier in kleine aantallen op de hoge hellingen overleeft, de poedoe, het kleinste hert ter wereld, de poema, de kodkod, een piepklein boskatje, de zuidelijke rivierotter, de magelhaenspecht, de grootste specht van het continent, waarvan het mannetje een scharlaken kop heeft, de smaragdparkiet, de chucao en de stroomeend, en zijn rivieren, een eeuw geleden bezet met regenboogforel, bruine forel, bronforel en binnenzalm, zijn beroemd onder vliegvissers. In Cholila, net buiten de noordgrens, staat de blokhut waarin de Amerikaanse bandieten Butch Cassidy en de Sundance Kid, met Etta Place, van 1901 tot 1905 als veeboeren woonden voordat zij naar de roverij terugkeerden. In recente zomers hebben grote bosbranden, waarvan sommige met opzet zijn aangestoken, duizenden hectaren in en rond het park verwoest.

Nationaal park Los Alerces: beste reistijd, seizoenen en openingstijden

Het park is het hele jaar open, maar het seizoen loopt van ongeveer november tot april, en de bootexcursie, de meeste logies en de kampeerterreinen zijn alleen van december tot maart of Pasen in bedrijf. Januari en februari zijn de warmste maanden, overdag 20 tot 27 graden, met lange avonden en water dat net warm genoeg is voor een verfrissende duik, en het zijn de Argentijnse zomervakanties, wanneer de boot en het onderkomen ruim van tevoren moeten worden gereserveerd en de weg stoffig is van het verkeer; december en maart zijn rustiger en vaak even mooi, en in april en begin mei kleuren de beukenbossen op de berghellingen rood en goud.

De winter, van juni tot september, brengt sneeuw, de sluiting van een groot deel van de weg en skiën bij La Hoya, nabij Esquel. Het weer slaat snel om, en regen is in het westelijke deel in elk seizoen veelvuldig. In droge zomers is het brandgevaar extreem, en open vuur is streng verboden. Reken op twee tot drie dagen. Esquel is het eindpunt van de oude Patagonische smalspoorstoomtrein, het door Welshmen gestichte dorp Trevelin, met zijn theehuizen, ligt op een half uur van de ingang, en het hippiemarktstadje El Bolson twee uur naar het noorden.