Nationaal park Amboró

Tours en tickets voor Nationaal park Amboró: welke boeken

Amboró ligt in de elleboog van de Andes, ten westen van Santa Cruz de la Sierra, de snelgroeiende laaglandstad van Bolivia, en het is een groot, ruig park zonder wegen met twee kanten die vanuit twee verschillende uitvalsbases worden bezocht, voor twee verschillende ervaringen. De zuidkant bereikt u vanuit Samaipata, een aangenaam stadje op 1.650 meter, tweeënhalf tot drie uur van Santa Cruz over de oude weg naar Cochabamba: de reisbureaus daar organiseren dagwandelingen, met vervoer per terreinwagen naar het beginpunt bij La Yunga of Los Volcanes, het nevelwoud in om de reuzenboomvarens te zien, sommige tien meter hoog en eeuwen oud, wat de klassieke wandeling van Amboró is, drie tot vijf uur, gemakkelijk tot matig zwaar, in koel, nevelig, bemost bos, en langere tochten van twee tot vier dagen voor condors, het leefgebied van de brilbeer en uitzichtpunten.

De noordkant bereikt u vanuit Buena Vista, een rustig dorp twee uur van Santa Cruz over de nieuwe weg, en daar is het heet, vochtig regenwoud van laagland en uitlopers: de tochten daar, van één dag of, veel beter, twee of drie, steken de rivier de Surutú over per terreinwagen of te voet, alleen in het droge seizoen, naar de door de gemeenschap beheerde hutten bij La Chonta, Mataracú of Villa Amboró, voor wandelingen naar watervallen en zwemplekken, apen, ara's bij een kleilik, sporen van tapirs en uitstekende vogels kijken. Dagtochten vanuit Santa Cruz zelf gaan naar Espejillos, een reeks watervallen en poelen in de bufferzone, populair bij plaatselijke gezinnen. Volgens het parkreglement moeten bezoekers worden begeleid door een geregistreerde gids, en op eigen houtje het park in gaan is hoe dan ook niet praktisch, want er zijn geen bordjes en geen bruggen.

Nationaal park Amboró bezoeken: wat u ziet

Het park werd voor het eerst beschermd in 1973 als reservaat dat werd vernoemd naar de voorganger in deze zaak van de Duits-Boliviaanse natuuronderzoeker Noel Kempff Mercado, en werd in 1984 tot nationaal park uitgeroepen, grotendeels dankzij de inspanningen van Kempff en de Britse zoöloog Robin Clarke; het werd in 1991 sterk uitgebreid en daarna, onder druk van kolonisten, in 1995 teruggebracht tot een kern van 4.425 vierkante kilometer, omgeven door een zone voor beheerd gebruik van bijna 2.000, waarin boerengemeenschappen wonen. Het grenst in het westen aan het Nationaal park Carrasco, en samen vormen de twee één aaneengesloten bosgebied. Het belang van Amboró is zijn ligging, precies op het punt waar de oostelijke keten van de Andes afbuigt en waar drie grote ecosystemen samenkomen, het Amazonebekken, de noordelijke Chaco en de Andes-yungas, over een hoogteverschil van 300 tot 3.300 meter, met diepe canyons, tafelbergen van zandsteen, de spits van de Cerro Amboró en rivieren die binnen een uur veranderen van droge grindbeddingen in woeste stromen.

Het gevolg is een van de grootste geregistreerde concentraties biodiversiteit voor een gebied van deze omvang: er zijn meer dan 830 vogelsoorten opgetekend, een van de hoogste aantallen voor welk beschermd gebied ter wereld ook, waaronder de hoornhokko, die vrijwel tot deze regio beperkt is, de soldatenara, de Andes-rotshaan, quetzals, cotinga's en een groot aantal tangaren; en onder de 170 of meer zoogdieren de brilbeer in het nevelwoud, de jaguar, poema en ocelot, reuzenmiereneters, tapirs, pekari's en slingerapen, brulapen en kapucijnapen. Er zijn zo'n 3.000 plantensoorten vastgesteld, met mahonie, reuzenvarens van de geslachten Cyathea en Alsophila in de hooggelegen, natte ravijnen, bamboe, palmen en talloze orchideeën. Kolonisatie, cocateelt, houtkap en jacht zetten de grenzen onder druk, zoals de lijn op de kaart, letterlijk de rode lijn genoemd, vastlegt.

Nationaal park Amboró: beste reistijd, seizoenen en openingstijden

Aan de zuidkant worden het hele jaar tochten georganiseerd, aan de noordkant in het droge seizoen. Van mei tot oktober is het droge seizoen en de tijd om te gaan, met koele, soms koude dagen wanneer de surazo waait, de zuidenwind uit Patagonië, en rivieren die laag genoeg staan om ze te doorwaden; de regens, van november tot maart of april, maken de noordelijke rivieren dagenlang onbegaanbaar, veranderen de paden in modder en brengen muggen en zandvliegjes, al blijft het varenbos aan de zuidkant begaanbaar en is het dan op zijn sfeervolst.

Neem insectenwerend middel, lange mouwen en schoenen die nat mogen worden mee. Reken op een dag vanuit Samaipata, drie dagen vanuit Buena Vista. De pre-Incaanse bewerkte rots El Fuerte bij Samaipata, UNESCO-werelderfgoed, is de voor de hand liggende aanvulling, de Che Guevara-route bij La Higuera ligt verder naar het zuiden, en Santa Cruz heeft de internationale luchthaven.