Nationaal park Bryce Canyon

Tours en tickets voor Nationaal park Bryce Canyon: welke boeken

Bryce Canyon, in het zuiden van Utah, is een klein park met één overweldigende bezienswaardigheid, een reeks natuurlijke amfitheaters vol duizenden slanke rotspieken van roze, oranje en wit gesteente, en het is een van de onmisbare stops op de rondreis langs de nationale parken van het Amerikaanse zuidwesten. Het ligt ongeveer vier uur over de weg van zowel Las Vegas als Salt Lake City, anderhalf uur van het Nationaal park Zion en tweeënhalf uur van de noordrand van de Grand Canyon, en u hebt een auto nodig om er te komen, maar niet per se om er rond te reizen, want van april tot oktober rijdt er een gratis pendelbus van de hotels van Bryce Canyon City, net buiten de poort, naar het bezoekerscentrum, de lodge en de belangrijkste uitzichtpunten. De toegangsprijs, per voertuig, is zeven dagen geldig. Het park ligt langs de rand van een plateau, en alles wordt van bovenaf gezien of door naar beneden te lopen.

De vier grote uitzichtpunten, Sunrise, Sunset, Inspiration en Bryce Point, kijken uit over het voornaamste amfitheater en liggen binnen enkele kilometers van elkaar, verbonden door de Rim Trail, die tussen de eerste twee verhard en vlak is. De wandeling die iedereen zou moeten maken, als knieën en longen het toelaten, combineert de Queen's Garden Trail, omlaag vanaf Sunrise Point, met de Navajo Loop, omhoog naar Sunset Point, een rondje van ongeveer 4,6 kilometer en twee tot drie uur, met een afdaling en klim van zo'n 180 meter, dat tussen de pieken door voert, door rotstunnels, en via een reeks krappe haarspeldbochten omhoog in een smalle spleet die Wall Street heet, waar hoge douglassparren naar het licht groeien. De Peekaboo Loop en de Fairyland Loop zijn langer en rustiger. Een panoramaweg van negenentwintig kilometer loopt naar het zuiden over het plateau langs nog een tiental uitzichtpunten, waaronder Farview Point en de Natural Bridge, naar Rainbow Point en Yovimpa Point. In de zomer dalen tochten te paard en per muilezel af in het amfitheater, en de historische lodge uit 1925 en twee campings liggen binnen het park.

Nationaal park Bryce Canyon bezoeken: wat u ziet

Bryce Canyon werd in 1923 uitgeroepen tot nationaal monument en werd in 1928 een nationaal park, en het beslaat ongeveer 145 vierkante kilometer. Het is helemaal geen canyon, want geen rivier heeft het gevormd: het is de oostrand van het Paunsaugunt-plateau, die door erosie, met een snelheid van tot een meter per eeuw, wordt weggevreten tot een rij hoefijzervormige kommen van zo'n dertig kilometer lang. Het gesteente is de Claronformatie, kalksteen, moddersteen en siltsteen die ongeveer vijftig miljoen jaar geleden in een stelsel van meren en beken werden afgezet, zacht, ongelijkmatig verkit en door ijzeroxiden gekleurd in alle tinten van crème via zalmroze tot diep roestbruin, met paarse tinten van mangaan. De rand van het plateau ligt op 2.400 tot 2.778 meter, hoog genoeg om de temperatuur in zo'n tweehonderd nachten per jaar door het vriespunt te laten gaan, en dat is wat de pieken uitsnijdt: water van smeltende sneeuw sijpelt overdag in de verticale scheuren van het gesteente en bevriest 's nachts, zet uit en wrikt de rots uit elkaar, eerst tot smalle wanden, of vinnen, dan tot vensters in de vinnen, en ten slotte tot losstaande zuilen, die een tijdlang door een kap van harder gesteente tegen de regen worden beschermd. Deze zuilen heten hoodoos, een woord dat met magie te maken heeft, en Bryce heeft er meer van dan welke andere plek op aarde ook.

De zuidelijke Paiute, die op het plateau jaagden en verzamelden, verklaarden ze als het Legendevolk, wezens uit een eerdere schepping, in de gedaante van vogels, dieren en hagedissen maar met het uiterlijk van mensen, die zich zo slecht gedroegen dat de listige Coyote hen in steen veranderde, en daar staan ze in rijen, sommigen zich aan anderen vasthoudend, met hun gezichten rood beschilderd zoals ze bij leven waren. De naam herinnert aan Ebenezer Bryce, een in Schotland geboren mormoonse timmerman, die zich in 1875 met zijn gezin in de vallei beneden vestigde en een weg het amfitheater in aanlegde om hout te halen, zodat zijn buren het Bryce's canyon noemden, en die wordt herinnerd om de opmerking dat het „een verdomd lastige plek was om een koe kwijt te raken”; na vijf jaar trok hij verder naar Arizona. De spoorwegmaatschappij Union Pacific ontwikkelde het park in de jaren twintig voor toeristen en bouwde de lodge naar ontwerp van Gilbert Stanley Underwood. De bossen veranderen met de hoogte, van pinyonden en jeneverbes tussen de hoodoos via ponderosaden op de rand tot spar, zilverspar en esp aan de zuidkant, waar op de blootgestelde punt van Yovimpa borstelden staan die tot zestienhonderd jaar oud zijn. Muildierherten, gaffelbokken, de Utah-prairiehond, een bedreigde soort die alleen in dit deel van de staat voorkomt en hier opnieuw is uitgezet, goudmantelgrondeekhoorns, Stellers gaaien, raven, slechtvalken en af en toe een Californische condor zijn er te zien. De lucht behoort tot de schoonste van het land en de nachthemel tot de donkerste; zo'n 7.500 sterren zijn met het blote oog zichtbaar, en rangers houden sterrenkijkavonden en wandelingen bij het licht van de volle maan.

Nationaal park Bryce Canyon: beste reistijd, seizoenen en openingstijden

Het park is het hele jaar open. Van mei tot september zijn de dagen warm, 20 tot 28 graden, veel koeler dan in de woestijnparken in de buurt, en de nachten koud, en dit is het drukke seizoen, met parkeerplaatsen bij de belangrijkste uitzichtpunten die vanaf halverwege de ochtend vol staan, wat u met de pendelbus vermijdt; juli en augustus brengen 's middags onweersbuien met gevaarlijke bliksem op de onbeschutte rand. April, mei, september en oktober zijn ideaal om te wandelen. Van november tot maart ligt het park onder de sneeuw, wat tegen de oranje rotsen en de blauwe lucht misschien zijn mooiste gezicht is;

de hoofdweg wordt sneeuwvrij gemaakt, sommige zijwegen gaan dicht, de paden onder de rand zijn glad van het ijs en vereisen grip-ijzers onder de schoenen, en rangers leiden sneeuwschoenwandelingen. Zonsopgang, wanneer het lage licht het op het oosten gerichte amfitheater laat gloeien, is het grote moment van de dag, en zonsondergang is minder spectaculair. Door de hoogte gaat de klim terug naar de rand langzaam, dus doe het rustig aan en neem water mee. Reken op één tot twee dagen. Red Canyon ligt twintig minuten naar het westen, Kodachrome Basin een halfuur naar het oosten, en Zion anderhalf uur.