Nationaal park en reservaat Gates of the Arctic

Tours en tickets voor Nationaal park en reservaat Gates of the Arctic: welke boeken

Gates of the Arctic, in de centrale Brooks Range in het noorden van Alaska, ligt volledig ten noorden van de noordpoolcirkel, en het is het noordelijkste, op één na grootste en minst bezochte nationale park van de Verenigde Staten, een wildernis zo groot als Zwitserland, zonder ook maar één weg, pad, camping, bord of gebouw voor bezoekers binnen zijn grenzen. Er is geen ingang, geen entreegeld en geen vergunning; men gaat er eenvoudigweg heen en is volledig voor zichzelf verantwoordelijk. In de praktijk betekent dit dat het park op drie manieren wordt bezocht. De minst veeleisende manier is een dagvlucht met uitzicht, in de zomer aangeboden vanuit Fairbanks en vanuit Coldfoot, in een klein vliegtuig dat over de bergketens vliegt en ongeveer een uur landt op een grindbank of een meer in het park, of bij het dorp Anaktuvuk Pass, zodat de passagiers kunnen zeggen dat zij erin hebben gestaan. De tweede, voor ervaren reizigers, is een trektocht of riviertocht van een week of langer.

Gezelschappen vliegen met een lijndienst van kleine vliegtuigen van Fairbanks naar het gehucht Bettles, dat een lodge, een rangerpost en luchttaxibedrijven heeft, of rijden acht uur over de onverharde Dalton Highway naar Coldfoot, en worden vervolgens met een gecharterd bushvliegtuig, op vlotters of grote banden, naar een meer of een rivierbank van hun keuze gebracht, met de afspraak dagen later bij een andere te worden opgehaald; de klassieke doelen zijn de granieten spitsen van de Arrigetch Peaks, de bovenloop van de Noatak, en vaartochten met een raft of een vouwkano over de Alatna, de John, de Noatak, de Kobuk of de North Fork van de Koyukuk. De derde manier is te voet naar binnen lopen vanaf de Dalton Highway, die tot op acht kilometer van de oostgrens komt, dwars door rivieren en weglozen terrein. Begeleide tochten worden georganiseerd door een klein aantal reisorganisaties met een vergunning. Rangers in Bettles, Coldfoot en Anaktuvuk Pass geven een verplichte voorlichting vol gezond verstand en lenen berenbestendige voedselcontainers uit.

Nationaal park en reservaat Gates of the Arctic bezoeken: wat u ziet

Het park en het reservaat werden in december 1980 ingesteld door de Alaskaanse landenwet, uit een nationaal monument dat twee jaar eerder was afgekondigd, en beslaan ongeveer 34.300 vierkante kilometer, grotendeels aangewezen als wildernis; samen met het reservaat Noatak en het park Kobuk Valley in het westen vormt het een van de grootste aaneengesloten beschermde gebieden op aarde. De naam werd gegeven door Robert Marshall, een bosbouwer uit New York en een van de grondleggers van de Amerikaanse wildernisbeweging, die de bovenloop van de Koyukuk verkende in een reeks tochten tussen 1929 en 1939 en, toen hij de North Fork op kwam, twee bergen zag, Frigid Crags en Boreal Mountain, die aan weerszijden van het dal stonden als een poort naar het noorden, die hij de poorten van de Noordpool noemde; zijn boek over de mensen van het kleine goudzoekerskamp Wiseman werd een bestseller, en zijn kaarten gaven meer dan honderd plekken een naam. De Brooks Range, de noordelijkste uitloper van de Rocky Mountains, loopt van oost naar west dwars door heel Alaska, en de kam, die hier bij Mount Igikpak 2.500 meter bereikt, vormt de continentale waterscheiding tussen de rivieren die noordwaarts naar de Noordelijke IJszee stromen en die welke zuid- en westwaarts naar de Yukon en de Beringzee gaan. Aan de zuidkant dragen de dalen de laatste dunne bossen van spar, berk en populier, de noordgrens van de bomen op het continent;

noordwaarts maken deze plaats voor toendra, een boomloos tapijt van dwergwilg, zeggen, mossen en korstmossen op permafrost, grotendeels in de vorm van pollen, wiebelige knobbels wollegras die in het water staan, waardoorheen een sterke wandelaar met een rugzak niet meer dan een mijl per uur aflegt. Zes van zijn rivieren zijn aangewezen als wilde rivieren. De Arrigetch Peaks, waarvan de naam in het Inupiaq ‘de uitgestrekte vingers van de hand’ betekent, zijn een groep loodrechte granieten naalden en wanden, een bedevaartsoord voor klimmers. Het park wordt elk voorjaar en najaar doorkruist door een deel van de kariboekudde van het westelijke noordpoolgebied, een van de grootste ter wereld, op weg tussen de overwinteringsgebieden in het zuiden en de kalfgebieden op de arctische helling, en het wordt bewoond door grizzlyberen, wolven, veelvraten, dallsschapen op de hoge bergkammen, elanden in de dalen, muskusossen, lynxen, en in de korte zomer door vogels van alle werelddelen. Het is ook een thuisland. Mensen jagen hier al minstens twaalfduizend jaar, en de Nunamiut, de enige Inupiat van het binnenland, die tot de jaren vijftig nomadische kariboejagers waren, wonen in het dorp Anaktuvuk Pass, binnen het park op de waterscheiding, waar een klein museum hun geschiedenis vertelt; zij en de Koyukon-Athabasken in het zuiden behouden in het hele park het recht om voor hun levensonderhoud te jagen, te vissen en te vangen. Een voorgestelde industrieweg naar een mijnbouwgebied, die door het zuidelijke reservaat zou lopen, is het onderwerp van een lange politieke strijd.

Nationaal park en reservaat Gates of the Arctic: beste reistijd, seizoenen en openingstijden

Het seizoen om er te komen is kort, van ongeveer half juni tot begin september. In juni staan de rivieren hoog door het smeltwater, ligt er nog sneeuw op de passen en gaat de zon een maand lang niet onder; eind juni en juli zijn de warmste weken, 10 tot 22 graden, en ook het seizoen van de muggen, die voorkomen in aantallen die niemand die ze niet heeft meegemaakt zich kan voorstellen, en waartegen een muggennet voor het hoofd, insectenwerend middel en dicht geweven kleding onmisbaar zijn. In augustus nemen de insecten af, kleurt de toendra karmijnrood en goud, rijpen de bessen, komen de karibo's in beweging, keert de duisternis terug en daarmee, tegen het eind van de maand, het noorderlicht;

sneeuw kan op elk moment vallen en is begin september waarschijnlijk. De winter duurt acht maanden, met temperaturen van veertig graden onder nul en lager, en is alleen geschikt voor expedities op ski's en met hondenspannen. Redding kan dagen op zich laten wachten, er is geen telefoonbereik en bushvluchten lopen vaak vertraging op door het weer, dus neem een satellietcommunicator, extra voedsel en volledige uitrusting voor kou en nattigheid mee. Reken op een dag voor een vlucht en tien dagen voor een wildernistocht.