Nationaal park Pyreneeën

Tours en tickets voor Nationaal park Pyreneeën: welke boeken

Het nationale park Pyreneeën is een lange, smalle strook hooggebergte die honderd kilometer lang langs de Franse kant van de grens met Spanje loopt, in de departementen Hautes-Pyrenees en Pyrenees-Atlantiques, en het moet niet worden verward met de Spaanse parken Ordesa en Aiguestortes aan de overkant van de grens, waar de dagwandelingen naartoe gaan die vanuit Barcelona worden verkocht. De toegangspoorten zijn Lourdes en Tarbes, die een luchthaven delen, en Pau, alle op ongeveer een uur van de startpunten van de wandelingen en per trein verbonden met Parijs en Toulouse; vandaaruit lopen wegen omhoog door zes evenwijdige dalen, Aspe, Ossau, Azun, Cauterets, Luz-Gavarnie en Aure, die elk eindigen bij een parkeerplaats waar het wandelen begint en die elk een informatiehuis van het park hebben. Er zijn geen poorten en geen toegangsgelden, alleen betaalt u voor sommige parkeerplaatsen en liften. Drie plekken trekken de meeste bezoekers.

De Cirque de Gavarnie, aan het hoofd van het Luzdal, bereikt u vanuit het dorp Gavarnie over een brede, vrijwel vlakke weg, een uur tot anderhalf uur per richting, te voet of op een gehuurde pony of ezel, tot het oude hotel aan de voet van de wand, en nog een halfuur tot de voet van de grote waterval. De Pont d'Espagne, boven het kuuroord Cauterets, is een stenen brug over een waterval vanwaar een pad van een uur, of een stoeltjeslift en een wandeling van een kwartier, naar het Lac de Gaube leidt, een meer waarin de noordwand en de gletsjer van de Vignemale weerspiegelen. In het Ossaudal rijdt het open treintje van Artouste, de hoogste smalspoorlijn van Europa, over een richel op tweeduizend meter, en de ronde langs de meren van Ayous geeft het klassieke uitzicht op de Pic du Midi d'Ossau. Wandelaars met meer ambitie klimmen vanaf de Col de Tentes naar de Breche de Roland, overnachten in de bemande berghutten, of volgen de GR10 en de hoogteroute. Honden zijn in de kern verboden, ook aan de lijn.

Nationaal park Pyreneeën bezoeken: wat u ziet

Het park werd in 1967 opgericht, als derde van de Franse nationale parken, en de kern ervan beslaat 457 vierkante kilometer, tussen ongeveer 1.000 en 3.298 meter, de hoogte van de Vignemale, de hoogste top van de Franse Pyreneeën, die de grootste gletsjer aan deze kant van het gebergte draagt; een veel grotere randzone omvat de dorpen in de dalen, en over vijftien kilometer grenst het park aan het Spaanse park Ordesa y Monte Perdido, waarmee het het UNESCO-werelderfgoed Pyreneeën-Mont Perdu vormt, in 1997 ingeschreven zowel om de natuur als om de herderscultuur die de hoge weiden in de zomer nog altijd gebruikt. Het meesterwerk van het park is Gavarnie, een natuurlijk amfitheater van kalksteen dat door gletsjers is uitgeschuurd, zo'n zes kilometer langs de rand, waarvan de wanden in drie etages, gescheiden door richels met eeuwige sneeuw, vijftienhonderd meter oprijzen tot een kroon van toppen van boven de drieduizend; Victor Hugo noemde het het colosseum van de natuur. Daar stort de Grande Cascade naar beneden, 423 meter, de hoogste waterval van het Franse vasteland en de bron van de Gave de Pau. In de kam erboven ligt de Breche de Roland, een strak rechthoekig gat van veertig meter breed en honderd meter hoog, dat de stervende paladijn volgens de legende met zijn zwaard Durandal sloeg toen hij het na de nederlaag van Roncesvalles probeerde te breken.

De naburige cirques van Troumouse, dat nog breder is, en Estaube worden veel minder bezocht. De ontdekking van deze bergen hoort bij de negentiende eeuw, toen de kuuroorden Cauterets, Luz en Bareges zich vulden met romantische reizigers, en bij de excentrieke graaf Henry Russell, die de Vignemale drieëndertig keer beklom, vlak bij de top grotten liet uitsprengen waarin hij diners gaf, en de berg voor negenennegentig jaar van de gemeente pachtte voor één frank per jaar. In het park leven de isard, de Pyrenese gems, die bijna was weggejaagd en nu enkele duizenden exemplaren telt, marmotten, die in 1948 uit de Alpen zijn ingevoerd, de Iberische steenbok, die in 2014 uit Spanje is teruggehaald nadat de inheemse vorm in 2000 uitstierf, de lammergier, de vale gier, de aasgier, de steenarend, het auerhoen, het sneeuwhoen, en twee curiositeiten die alleen in deze bergen en in het noorden van het Iberisch schiereiland voorkomen: de desman, een kleine watermol met een snuit als een slurfje, en de Pyrenese beeksalamander. Een paar bruine beren, afstammelingen van dieren die sinds 1996 uit Slovenië zijn gebracht, leven in de westelijke dalen, tot woede van de schaapherders. Tot de bloemen behoren de Pyrenese lis, de ramonda en de steenbreek die één keer bloeit en dan sterft.

Nationaal park Pyreneeën: beste reistijd, seizoenen en openingstijden

Het park is het hele jaar open. Het wandelseizoen loopt van juni tot oktober: in juni zijn de watervallen op hun volst en staan de bloemen in bloei, terwijl op de passen en de hogere paden tot in juli sneeuw blijft liggen; juli en augustus zijn warm en het drukst, met onweersbuien in de middag en met Gavarnie en de Pont d'Espagne al tegen de middag vol; september is bestendig, helder en rustig, en begin oktober brengt herfstkleuren en de eerste sneeuw. De berghutten zijn van ongeveer juni tot september bemand en moeten worden gereserveerd.

Van december tot april worden de dalen het domein van sneeuwschoenwandelen, toerskiën en de skistations aan de rand van het park, en zijn de wegen naar Troumouse, de Col de Tentes en de hoge passen gesloten. Vertrek vroeg, neem regenkleding en een warme laag mee, en raadpleeg het bergweerbericht. Reken op drie tot vijf dagen. Lourdes ligt op vijfenveertig minuten van Cauterets, het observatorium op de Pic du Midi de Bigorre en de Col du Tourmalet liggen bij Luz, en Pau ligt op een uur van het Ossaudal.