Nationaal park Soberanía

Tours en tickets voor Nationaal park Soberanía: welke boeken

Soberanía is een strook laaglandregenwoud langs de oostelijke oever van het Panamakanaal, die al op slechts vijfentwintig kilometer, ongeveer veertig minuten over de weg, van de torens van Panama-Stad begint, en er zijn wereldwijd weinig hoofdsteden van waaruit echt tropisch bos, met apen, luiaards en toekans, zo gemakkelijk in één ochtend te bereiken is. Het park wordt beheerd door het ministerie van Milieu, waarvan de toegangsprijs wordt betaald bij de rangerpost aan de weg naar Gamboa of, waar niemand is om die te innen, helemaal niet; u hebt een huurauto, een taxi of een georganiseerde tour nodig, want de bussen naar Gamboa rijden zelden. De halvedagwandeltours vanuit de stad verzorgen het vervoer en, wat veel belangrijker is, een natuurgids met een telescoop, zonder wie een nieuwkomer aan vrijwel alles voorbijloopt.

Het beroemdste pad is Pipeline Road, de Camino del Oleoducto, die net voorbij het kleine kanaalstadje Gamboa begint en zeventien kilometer door het bos loopt, een brede, vlakke onverharde weg, waarvan de meeste mensen alleen de eerste paar kilometer lopen. Twee kilometer verderop ligt het Panama Rainforest Discovery Center, een particulier station zonder winstoogmerk met een eigen toegangsprijs, dat een stalen observatietoren van tweeëndertig meter hoog heeft die boven het bladerdak uitsteekt, op zijn best bij zonsopgang, en voederplaatsen die krioelen van de kolibries. Dichter bij de stad volgt het pad Plantation Road een oude weg door hoog bos over zo'n zes kilometer tot aan de Camino de Cruces; het El Charco-pad is een korte rondwandeling naar een beek en een poel, geschikt voor gezinnen; en de Camino de Cruces zelf kunt u een paar kilometer lopen of, met een gids en een lange dag, helemaal tot aan de Chagres. Boottochten op het Gatúnmeer om apen te zien, de luchttram van het resort in Gamboa en de botanische tuin van Summit zijn de gebruikelijke aanvullingen.

Nationaal park Soberanía bezoeken: wat u ziet

Het park werd in 1980 opgericht, een van de eerste vruchten van de verdragen van 1977 waarin de Verenigde Staten ermee instemden de Kanaalzone aan Panama terug te geven, en de naam, soevereiniteit, herdenkt dat; het beslaat ongeveer 220 vierkante kilometer van wat sinds 1903 Amerikaans militair terrein en kanaalgebied was geweest, gesloten voor bewoning en voor de bijl, en daarom heeft het bos het zo dicht bij een stad van anderhalf miljoen inwoners overleefd. Het heeft het ook overleefd omdat het kanaal niet zonder kan. Het kanaal is een zoetwatertrap, gevoed door de rivier de Chagres, die is afgedamd tot het Gatúnmeer; elk schip dat door de sluizen vaart, laat zo'n tweehonderd miljoen liter zoet water naar zee weglopen, en alleen een bebost stroomgebied kan de regen gelijkmatig genoeg opvangen, vasthouden en weer afgeven om daarin te voorzien, zoals de droogte van 2023, toen het aantal dagelijkse doorvaarten moest worden beperkt, duidelijk maakte. Pipeline Road werd tijdens de Tweede Wereldoorlog door de Amerikanen aangelegd voor het onderhoud van een oliepijpleiding dwars over de landengte, voor het geval het kanaal gebombardeerd zou worden; de pijpleiding werd nooit gebruikt, en de weg werd een van de beroemdste vogelaarsplekken van het Amerikaanse continent. In het park zijn meer dan 525 soorten waargenomen, en bij de kerstvogeltellingen van de Audubon Society hield het gebied negentien jaar lang het wereldrecord van 357 soorten gezien op één dag, gevestigd in 1985.

Trogons, motmots, regenboogtoekans, halsbandarassari's, mierenvogels die zwermen trekmieren volgen, manakins, baardkoekoeken, de grote tinamoe, de kuifarend en de harpij, die laatste de nationale vogel van Panama en uiterst zeldzaam, en in oktober en november stromen van trekkende haviken en gieren, met honderdduizenden tegelijk boven uw hoofd, behoren tot de attracties. Zoogdieren zijn hier gemakkelijker te zien dan in de meeste regenwouden: mantelbrulapen, wier gebrul kilometers ver draagt, witschouderkapucijnapen, Geoffroys tamarin, een piepklein aapje dat alleen in Panama en het aangrenzende randje van Colombia voorkomt, twee- en drievingerige luiaards, agoeti's, neusberen, tamandoea's en, aan hun sporen te zien, ocelotten, poema's en jaguars. De Camino de Cruces is een monument van een andere soort: een met rivierkeien geplaveide weg, in de jaren 1520 en 1530 door de Spanjaarden aangelegd, waarlangs muilezelkaravanen het zilver van Peru van de stad Panama naar het dorp Venta de Cruces aan de Chagres vervoerden, waar het in boten werd geladen voor het Caribisch gebied en de vloten naar Sevilla; stukken van de bestrating, door hoeven uitgesleten tot kuilen, zijn onder de bomen bewaard gebleven. Henry Morgan kwam deze weg langs om in 1671 Panama te plunderen, en in 1849 de goudzoekers op weg naar Californië.

Nationaal park Soberanía: beste reistijd, seizoenen en openingstijden

Het park is dagelijks geopend van ongeveer 6.00 tot 17.00 uur. Het droge seizoen, van half december tot half april, brengt zonnige, winderige dagen, stevige paden en minder muggen, en is de aangenaamste tijd, al laten veel bomen dan hun blad vallen; het regenseizoen, van mei tot begin december, brengt de meeste middagen een stortbui, modder op Pipeline Road en een hoge luchtvochtigheid, maar de ochtenden zijn meestal mooi, het bos is weelderig en de vogels broeden en zijn actief, terwijl de roofvogeltrek in oktober en november een spektakel is.

Zorg in elk seizoen dat u bij het eerste licht in het bos bent, wanneer de dieren in beweging zijn, en om elf uur weer buiten, wanneer het in de hitte stil wordt. Draag een lange broek en dichte schoenen, gebruik insectenwerend middel en neem water, regenkleding en een verrekijker mee. Trek er een halve dag voor uit. De Mirafloressluizen en hun bezoekerscentrum liggen onderweg, op een kwartier van het park, Gamboa en het Gatúnmeer aan het verre eind, en de oude binnenstad van Panama-Stad op veertig minuten afstand.